মদে সন্মান শেষ কৰে,
আৰৰণৰ মিঠা সুৰ
এটা চুটি গ্লাচৰ ৰঙেৰে আকৰি আছিল,
যেন জীৱনৰ সন্ধিয়াত জ্বলি উঠা জোনাক।
প্ৰথমে মাথোঁ এটা ঢোক, পিছে বহুতো ঢোক,
সেই ঢোকবোৰে মানুহৰ হৃদয়ত সঞ্চাৰিলে
এক অজানা শিহৰণ, এক ক্ষণিক আনন্দ।
ধুমুহাৰ আগমন
কিন্তু সেই আনন্দৰ পিছে লুটিয়ে আছিল
অসীম ধুমুহা, যি ধ্বংসৰ বীজ বপন কৰে।
টকা‑পইচা হাতৰ মাজত গলে,
ঘৰৰ চাকি নুমাবলৈ ধৰে,
সংসাৰৰ সুখৰ বাটত পৰিল কাঁথি।
শৰীৰৰ আৰ্তনাদ
শৰীৰৰ দাপোনত দেখা দিলে কালি,
যৌৱনৰ শক্তি হেৰালে,
কৰ্মক্ষেত্ৰত পৰিল অৱসাদ।
মদৰ জ্বলা জুইয়ে কলিজাক কুঁহিলা কৰিলে,
প্ৰতিটো শ্বাসতে যেন বিষাক্ত বাষ্প।
সন্তানৰ চকুত চকুপানী
সৰু সৰু চকুৱে দেখিলে মাকৰ অশান্তি,
ভয় আৰু অবিশ্বাসে আৱৰি পেলালে তেওঁৰ মন।
মাকৰ কোলাত শুই থকা শিশুটিও নাজানে,
কিয় মাকৰ হাঁহি হেৰাই গেল।
বুকৰ ধন, ভৱিষ্যতৰ আশা,
মদৰ সাগৰত হেৰাই গেল।
ঘৰৰ দেওনা ভাঙে
ঘৰৰ দেওনা ভাঙি পৰিল,
কথাবোৰ কঠোৰ হৈ গেল,
চিঞৰ-চিঞৰৰ মাজত শান্তি হেৰাল।
বন্ধু-আত্মীয় দূৰ হ’ল,
মুখবোৰ লুকাই গেল,
এখন ঘৰ যেন বতাহৰ বেগত উৰি গল
আশাৰ পোহৰ
তথাপিও আছে এধানি পোহৰ,
যি জোনাকৰ সন্ধানত থাকে
প্ৰতিজন মানুহৰ অন্তৰত।
এখোজ আগুৱাবলৈ সাহস লাগে,
হাত আগবঢ়াবলৈ বন্ধুৰ,
নতুন পানীয়
মদৰ গ্লাচ এৰি,
জীৱনৰ নতুন পানীয় বিচাৰোঁ,
সুস্থতাৰ সুবাসেৰে,
ভালপোৱাৰ সঞ্জীৱনীৰে।
সন্তানৰ হাঁহি আকৰি,
ঘৰৰ দৰজা খুলি,
নতুন সপোনৰ বীজ ৰোৱোঁ।
মদে শেষ কৰিব নোৱাৰে
মানুহৰ অন্তৰৰ জ্যোতি,
যতিয়ালৈকে আছে মৰম আৰু সাহস,
তেতিয়ালৈকে জীৱনৰ গীত
আকাশৰ নীলাত বাজিব।