মা

মা, তুমি অতি মৰমৰ,
হৃদয়ৰ পৱিত্ৰ জোনাক,
যি জোনাকৰ পোহৰে
জীৱনৰ প্ৰতিটো সন্ধিয়া আলোকিত কৰে।

প্ৰথম বাৰৰ কান্দোনত তোমাৰ কোঁহে,
মোক জগতৰ মাজত ধৰি ৰাখিছিল,
তোমাৰ উষ্ম বুকুৰ তালত
শিশুৰ প্ৰথম সুখৰ সুৰ বাজিছিল।

তুমি মোৰ প্ৰথম শিক্ষাগুৰু,
প্ৰেমৰ পাঠ্যক্ষেত্ৰত তোমাৰ পদধ্বনি,
যি পদক্ষেপত শিকিলোঁ সততা,
যি পদক্ষেপত শিকিলোঁ সাহস,
যি পদক্ষেপত শিকিলোঁ দয়া।

তোমাৰ হাতৰ স্পৰ্শত,
বিষাক্ত বতাহৰ মাজতো শান্তি,
তোমাৰ চকুৰ চাৱনিত,
অসীম বিশ্বাসৰ সাগৰ।
তোমাৰ হাঁহিৰ ঝংকাৰে,
ঘৰৰ কোৱাৰত গুঞ্জৰিত,
এক মধুৰ সুৰ, এক অনন্ত গান।

যেতিয়া দুখৰ ডাৱানলত জ্বলে,
তোমাৰ কণ্ঠৰ সুৰে কৰে শান্ত,
যেতিয়া আশাৰ প্ৰদীপ নুমায়,
তোমাৰ মৰমৰ পোহৰে জ্বলায়।
তুমি সেই নদী, যাৰ জলত
মোৰ সকলো ভাগৰ দূৰ হয়,
তুমি সেই সূৰ্য, যাৰ কিৰণে
মোৰ ভৱিষ্যতৰ পথ সুগম কৰে।

মা, তোমাৰ বুকুৰ তালত,
লুকাই আছে মোৰ প্ৰথম গীত,
যি গীত আজিৰ বতাহত,
প্ৰতিধ্বনি হৈ বাজে অনন্ত।
তোমাৰ মৰমৰ বান্ধনে,
মোক বান্ধি ৰাখিছে জীৱনৰ সকলো পৰীক্ষাত,
তোমাৰ আশাৰ দীপে,
মোক আলোকিত কৰিছে প্ৰতিটো খোজত।

এদিন যেতিয়া মই যাম,
তোমাৰ চকুৰ পানীৰ সাগৰত,
মোৰ নাম লিখা থাকিব,
তোমাৰ হৃদয়ৰ প্ৰতিটো কোণত।
তুমি ৰ’বা মোৰ শ্বাসত, মোৰ গীতত,
তোমাৰ মৰমৰ বান্ধনে,
বান্ধি ৰাখিব মোৰ অস্তিত্ব, চিৰকাল।

মা, তুমি অতি মৰমৰ,
জীৱনৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপহাৰ,
তোমাৰ নামেৰে লিখা এই কবিতা,
তোমাৰ পদতলে ৰহা মোৰ প্ৰণাম।